Soms geven dieren ons de mooiste spiegels. Ze laten ons zien wat er vanbinnen nog aandacht vraagt — zonder woorden, maar met een zacht duwtje. Vandaag mocht ik dat ervaren tijdens een ochtend tussen de paarden, kippen, katten… en een bijzondere hommel. 🐝
Hierna had ik een mooi gesprek met mijn vriendin. Ze zei:
“Monique, valt het je op dat je alle dieren van je wegjaagt wanneer ze contact met je zoeken?”
Die opmerking raakte me. Ik liet het even bezinken en besefte dat het waar is. Alle dieren die contact met mij zoeken, vind ik ergens spannend. Of het nu de kippen zijn die plots iets doen, of de katten die met hun nagels willen spelen — ik ben vaak op mijn hoede. Terwijl ik juist zo gek ben op dieren, en ze mij eigenlijk nog nooit iets hebben aangedaan.
De hommel die bijna op mijn bril ging zitten, voelde als een teken: je mag gaan zien — echt aankijken wat er in je leeft. Zelfs mijn huid reageert als afweer wanneer een dier mij raakt. Zo diep zit dit stuk.
Het zegt mij dat er nog oude stukken zijn die gezien en geheeld mogen worden. Herinneringen die ik onbewust heb weggestopt, uit mijn kindertijd en jeugd.
Ik heb mezelf ooit beloofd: ik laat mij niet meer iets aandoen.
Na regelmatig gepest te zijn, bescherm ik mezelf door afstand te houden — door weg te jagen. Zelfs mijn huid helpt mee in die bescherming. Maar dit patroon mag nu verzachten. Het hoeft niet langer.
Met behulp van de NEI-methode heb ik gekeken welke emotie hieraan verbonden is, en wanneer dit is ontstaan. De emotie bleek wantrouwen / bang, ontstaan rond mijn zesde levensjaar. Het jaar waarin ik verhuisde, van school veranderde en opnieuw mijn plekje moest vinden binnen een bestaande klas.
Deze emotie mag ik nu neutraliseren, zodat mijn onderbewuste niet langer hoeft te reageren vanuit bescherming. Zodat ik kan verzachten.
💛 Bedankt, lieve dieren, dat jullie mij dit wilden laten zien.